In de schaduw van beton en staal
Ligt een stad die nooit meer straalt
Prypiat slaapt onder stof en mos
De straling waait door het rode bos
Veertig jaren stil, geen leven, geen geluid
De wind fluistert zacht door ramen zonder ruit
Reuzenrad staat roerloos, de lucht vol ijl verdriet
De straling zingt nog steeds, al hoor je het dan niet
Gebouwen brokkelen steen voor steen
Een school, een flat, een ziekenhuis alleen
Bomen groeien door het glas
Alsof de aarde ons vergat
In het park waar kinderen speelden
Liggen roest en dromen in het velen
Bumperwagens roerloos stil
Een symbool van wat nooit meer wil
Veertig jaren stil, geen leven, geen geluid
De wind fluistert zacht door ramen zonder ruit
Reuzenrad staat roerloos, de lucht vol ijl verdriet
De straling zingt nog steeds, al hoor je het dan niet
Geen mens die hier nog ademhaalt
Maar elke muur vertelt, elk raam verhaalt
Een toekomst weggevaagd in één moment
En alles wat rest is wat men kent
Veertig jaren stil, maar de tijd vergeet nooit
Een seizoen voorbij het sneeuw wat van het beton af dooit
Reuzenrad blijft wachten op een kind dat niet meer komt
En onder elke steen, ligt wat de wereld ooit verstomd.