Maand: november 2025

Daar gaan we weer, de motor bromt, het asfalt zingt zacht mee. De zon staat hoog boven Lyon, we rijden richting zee. Maar iedereen die ons ziet kijkt met zo’n verbaasd gezicht, Want achter onze ruitenwisser hangt een brood in evenwicht.

Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon!

Bij elke bocht zwaait ’t brood weer uit, alsof het mee wil dansen, De mensen staren, wijzen, lachen — pure Franse kansen. “Pourquoi ?” roept iemand hard, maar wij rijden stoïcijns, Geen picknickmand, geen plaats meer vrij — het brood is even ons geheim.

Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon!

Misschien is het gek, misschien is het dwaas, maar zonder brood aan je ruit voelt de reis zo grauw en kaal. Dus laten we gaan, nog één station, dat stokbrood geeft de rit gewoon een eigen chanson.

Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Al die blikken op de weg, maar wij rijden door — ongegeneerd en echt. Oh, dat stokbrood in de wind, onze mascotte van karton en korst. Tot de kust en weer terug, met dat broodje fier aan onze voorruit vast.

In de hoek van onze kamer, staat het ieder jaar weer klaar
Het dorpje vol met lichtjes, zo vertrouwd en zo wonderbaar
Kleine huisjes met hun ramen, zacht verlicht in de nacht
En als ik ernaar kijk, voel ik hoe kerst weer op me wacht

Het kerstdorp in ons huis, zo vol van warmte en licht
Elk jaar groeit het verder, huisje voor huisje, gezicht na gezicht
Een traditie van liefde, van lachen en zijn
Oh, kerst in ons huis zo gezellig, zo fijn

De sneeuw van wattenvlokken, glanst in het zachte schijn
Een treintje rijdt voorbij, langs het pleintje met het kerstterrein
Kinderen wijzen, opa lacht, mama zet nog één lampje aan
Zo leeft het dorp weer op, alsof de tijd stil mocht staan

Het kerstdorp in ons huis, zo vol van warmte en licht
Elk jaar groeit het verder, huisje voor huisje, gezicht na gezicht
Een traditie van liefde, van lachen en zijn
Oh, kerst in ons huis, zo gezellig, zo fijn

En later, als de avond valt
En buiten sneeuw misschien nog daalt
Dan branden binnen al die lichtjes zacht
Een klein mirakel in de nacht

Het kerstdorp in ons huis, het straalt als nooit tevoren
Met elk nieuw huisje groeit de droom die wij behoren
Een traditie die blijft, jaar in, jaar uit
Kerst in ons hart, dat dooft nooit uit

Er staat een vent met ogen van staal
Zijn stem breekt door de zaal
Hij zegt: Luister goed, geen seconde te laat
Wie niet luistert, die gaat plat

Zweet drupt op de koude grond
Iedere stap moet op de tel en rond
Geen smoes, geen lach, geen flauwekul
Hij schreeuwt: Je houding is nul

Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan
Voorligsteun
Niemand komt hier zonder blaren vandaan.
Voorligsteun
Hij roept, en de vloer beeft mee
Voorligsteun
Tot je trilt van teen tot knie!

Hij telt — één, twee, drie, vier
Je denkt: Waarom ben ik hier?
Je armen branden, je hart slaat snel
Hij lacht: Dit is nog maar het begin, rebel

Iedere fout wordt afgestraft,
Geen genade, geen zachte kracht.
Handelingen volgen, elke keer
Of je gaat weer heen en weer!

Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan,
Voorligsteun
Niemand komt hier zonder blaren vandaan.
Voorligsteun
Hij roept, en de vloer beeft mee
Voorligsteun
Tot je trilt van teen tot knie

Ergens diep, voorbij de pijn
Wordt je hoofd ineens weer rein
In dat zweet, in die strijd
Voel je weer wat discipline leidt

Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan
Voorligsteun
Tot de laatste man nog staat te traan
Voorligsteun
Hij lacht, jij vloekt, maar gaat weer door
Voorligsteun
Tot de stilte komt na het gehoor