Ze zeggen dat het vroeger was,
dat alles meer betekenis had
Dat dromen groter waren toen,
alles was rijkdom wat je toen bezat
De wereld draait, het licht wordt koud,
de nacht voelt zwaarder dan voorheen
Maar midden in dit vreemde nu
sta jij hier naast me, niet alleen
Ze leven vast in wat verdween,
in wat ze zijn verloren
Maar ik hoor hoop in elke beat
die door mijn aders stroomt naar voren
Gisteren was alles beter,
dat hoor je elke dag
Maar vandaag klopt nog een hartslag
die niet zomaar breken mag
Misschien wordt de wereld harder,
misschien raken we de weg wat kwijt
Maar ik kies dit ene moment
en noem dat onze tijd
We kijken door een glazen scherm,
zien echo’s van een oud bestaan
Ze zeggen: dit gaat niet meer goed,
alsof we nergens heen kunnen gaan
Maar tussen al dat felle licht
en stemmen die alleen maar klagen
Vind ik rust in jouw gezicht,
iets echts om verder mee te dragen
Ze zoeken naar wat ooit begon,
naar vroeger als bewijs
Maar ik geloof in hier en nu,
ook al is niets ooit helemaal wijs
Gisteren was alles beter,
dat klinkt zo mooi gezegd
Maar vandaag geeft kleine dingen
die niemand ons ontzegt
Dus laat ze leven in het toen,
in wat voorbij ons glijdt
Ik blijf hier staan en voel dit nu
dit is onze tijd
Misschien wordt het niet beter,
misschien blijft alles breekbaar
Maar elke seconde die we delen
maakt dit leven draagbaar
We hoeven niets te redden,
niets te zijn voor even
Als we maar blijven voelen
dat we echt hier leven
Gisteren was alles beter,
maar vandaag is van ons twee
Met twijfel in m’n achterzak
en hoop die met ons mee
Dus zet de lichten op neon,
laat de nacht maar zijn
Want zelfs in een wereld die valt
kan dit moment nog zijn
Geen gisteren, geen later
Alleen nu —
en dat is fijn
Categorie: Releases
Ik word wakker zonder zorgen in mijn hoofd
Geen pijn die blijft, geen angst die mij verdooft
De zon valt zachtjes op mijn gezicht
En even voelt het leven licht
De koffie staat nog dampend klaar
Ik hoef vandaag niet snel of ver te gaan
Wat ooit zo simpel leek voor mij
Voelt nu als pure rijkdom, zo dichtbij
Ik hoef niet verder dan vandaag
Ik denk dat ik mijzelf vanavond even lui op de bank waag
Want geluk zit niet in groot of meer
Maar in wat ik elke dag passeer
Een lach, een stem, een klein moment
Dat ik pas zie nu ik mezelf weer ken
Zolang mijn lichaam met me mee kan gaan
En ik hier rustig even stil kan staan
Zijn het juist die kleine dingen
Die mij leren wat het leven kan zijn
Ik loop op straat zonder einddoel
De wind vertelt me hoe ik me voel
De wereld draait, maar niet te snel
Alsof ze vandaag op mij wacht, heel even wel
Ik hoor een vogel, zie de lucht
En voel hoe kostbaar alles is
Wat eerst gewoon was, zonder waarde
Is nu iets dat ik nooit meer mis
Ik leef niet meer vooruit of terug
Ik adem diep en dat is genoeg
Want geluk zit niet in groot of meer
Maar in wat ik elke dag passeer
Een lach, een stem, een klein moment
Dat ik pas zie nu ik mezelf weer ken
Zolang mijn lichaam met me mee kan gaan
En ik hier rustig even stil kan staan
Zijn het juist die kleine dingen
Die mij leren wat het leven kan zijn
Misschien vergeet ik dit gevoel
Als alles weer moet, alles moet
Maar vandaag beloof ik aan mezelf
Dat ik onthoud hoe waardevol dit voelt
Want geluk zit niet in groot of meer
Maar in wat ik elke dag passeer
Een lach, een stem, een klein moment
Dat ik pas zie nu ik mezelf weer ken
Zolang mijn lichaam met me mee kan gaan
En ik hier rustig even stil kan staan
Zijn het juist die kleine dingen
Die mij leren wat het leven kan zijn
Alles draait om tijd
De klok hangt scheef aan de muur van mijn kamer Tikt zonder vragen, geen pauze, geen rem Ik zei nog gisteren: morgen is alles anders Maar morgen bleef liggen, sta op, en maak er wat van zei die ene stem. De dagen rennen als licht langs de ramen Voor ik het weet is het jaar alweer om Ik telde beloftes, stelde ze uit En noemde dat hoop, maar het voelde zo stom Ik dacht: later heb ik tijd genoeg Later klinkt altijd zo veilig en zo zoet
Maar de tijd gaat sneller dan ik wil En ze wacht niet tot ik klaar ben Ze stopt niet, zelfs als alles stil Lijkt te staan in mijn gedachten Ik zeg te vaak: het komt morgen wel Maar vandaag roept zacht mijn naam Dit moment is geen tussenstation Dit is waar het echt begint
Ik zie oude foto’s, gezichten vervagen Dingen van vroeger, die fluisteren: weet je nog toen? Ik was onderweg, altijd onderweg Maar vergat soms te leven in wat ik nu doen moet Ik jaag op een versie van later Die perfect is, zonder spijt Maar misschien is ze hier al Verstopt in deze simpele tijd
Ik wachtte op een beter moment Maar dit is het moment dat mij kent
Want de tijd gaat sneller dan ik wil En ze wacht niet tot ik klaar ben Ze stopt niet, zelfs als alles stil Lijkt te staan in mijn gedachten Ik zeg te vaak: het komt morgen wel Maar vandaag roept zacht mijn naam Dit moment is geen tussenstation Dit is waar het echt begint
Als ik niets hoef te worden En nergens heen hoef te gaan Kan ik hier blijven staan En eindelijk voelen wat ik al heb Ja de tijd gaat sneller dan ik wil Maar vandaag heb ik haar vast Al is het maar één adem lang Ik doe alles wat mij vandaag past Ik zeg niet meer: het komt morgen wel Ik kijk haar recht aan, nu en vandaag Want dit moment, hoe breekbaar ook Is alles waar ik mij vandaag aan waag
Scheet in de kroeg
Het was vrijdagavond, biertje in de hand, De kroeg zat vol, het was gezellig aan de kant. De jukebox speelde, iedereen zong mee, Tot ineens die stilte… en toen rook je het meteen. Een vreemde wind waaide door het café, Bierglazen trilden, mensen keken mee.
Wie heeft er een scheet gelaten hier? De halve kroeg is leeg, wat een sfeer! Stoelen schuiven weg, iedereen kijkt rond, Wie heeft er een scheet gelaten? Kom op, zeg ’t nou gewoon!
Aan de bar staat Henk, met een onschuldige blik, “Het was ik niet hoor,” zegt-ie snel en wie zijn kont is hier te dik? In de hoek zit Klaas, met tranen in z’n oog, Niet van het lachen, maar die lucht was veel te hoog. Pre-Chorus De barkeeper zwaait met een doek in de lucht, “Dit is geen rookverbod, dit is pure zucht!”
Wie heeft er een scheet gelaten hier? Zelfs de biljarttafel is nu van papier. De wc staat open, ramen op een kier, Wie heeft er een scheet gelaten? Dit was geen plezier!
Dan klinkt er een stem, heel zacht maar paraat: “Oké jongens… sorry… ik dacht dat het niet zo zou gaan.” Hij heeft er een scheet gelaten hier! We lachen weer, bestellen nog een bier. De kroeg loopt vol, de geur verdwijnt spontaan, Want zelfs een scheet wordt hier met humor ontvangen voortaan!
Dus hef je glas en zing het mee, In deze kroeg laat je geen scheten, ga dan naar de wc .
Hop hop gas erop
De mist hangt nog boven de baan
Maar iedereen moet vroeg alweer opstaan
Koffie in de beker, stress in de kop
En als het even kan, dan negeren we de stop
Auto’s sluiten aan in een eindeloze rij
Niemand die lacht, iedereen chagrijnig erbij
Claxons zingen samen in een valse melodie
Welkom in de dagelijkse file symfonie
Hop hop, gas erop, we moeten door
Iedereen rijdt voor zichzelf, zo voelt het tegenwoordig hoor
De weg wordt voller, het tempo gaat kapot
Files met een tempo als een slak, maar toch
Hop hop, gas erop en gaan
Ik denk: Ik bent vertraagd, ja duh
Het lijkt wel of heel Nederland vandaag te laat was uit de deur
Schuifelend vooruit, meter voor meter
Soms gaat een slak nog net iets beter
Motors dreunen, toeters loeien overal
Je vraagt je af: Wanneer werd rijden zo’n knal?
Maar we blijven hopen op dat ene open gat
Waarin je eindelijk even écht vaart maken mag
Hop hop, gas erop, we moeten door
Iedereen rijdt voor zichzelf, zo voelt het tegenwoordig hoor
De weg wordt voller, het tempo gaat kapot
Files met een tempo als poppenstront, maar toch
Hop hop, gas erop en gaan
Misschien ooit, op een dag
Rijden we zonder stress en zonder slag
Maar tot die tijd roepen we in koor
Maak ruimte, ik moet verder, ik moet door
Hop hop, gas erop, geen tijd te verliezen
Ook al lijkt het soms alsof we langzaam bevriezen
De weg verstopt, maar wij blijven toch trots
Met files zo traag als een slak
Hop hop, gas erop en gaan
Als u links kijkt ziet u rechts niets
De lichten flitsen in het donker, alles staat op scherp
De DJ draait het harder, de bas die slaat zo sterk
De speakers staan te shaken, niemand blijft nog stil
De vloer begint te leven, doet precies wat jij wil
Handen in de lucht, voel de energie
Iedere beat die drop komt recht door je heen
Niemand houdt het tegen, niemand houdt het klein
Hier gaat alles harder dan het eigenlijk mag zijn
Als u links kijkt ziet u rechts niks
Iedereen gaat hoger, niemand blijft op z’n plek
Als u links kijkt ziet u rechts niks
De vloer trilt door, we gaan nog lang niet weg
De muren dreunen ritmes, de nacht wordt helemaal gek
Het zweet dat glanst op schouders, iedereen is flex
De baslijn blijft maar rollen, hartslag gaat omhoog
De hele zaal beweegt nu, niemand die nog loog
Handen in de lucht, voel de energie
Iedere beat die drop komt recht door je heen
Niemand houdt het tegen, niemand houdt het klein
Hier gaat alles harder dan het eigenlijk mag zijn
Als u links kijkt ziet u rechts niks
Iedereen gaat hoger, niemand blijft op z’n plek
Als u links kijkt ziet u rechts niks
De vloer trilt door, we gaan nog lang niet weg
Laat de grond maar schudden, we staan stevig in het feest
Trillende boxen maken alles nog het meest
Voel de nacht, voel de kick
En als je denkt dat je iets ziet
Nee joh, je ziet niks
Als u links kijkt ziet u rechts niks
De speakers knallen harder, dit is pure adrenaline
Als u links kijkt ziet u rechts niks
We houden niet meer op, dit is hoe het klinkt
Stokbrood in de wind
Daar gaan we weer, de motor bromt, het asfalt zingt zacht mee. De zon staat hoog boven Lyon, we rijden richting zee. Maar iedereen die ons ziet kijkt met zo’n verbaasd gezicht, Want achter onze ruitenwisser hangt een brood in evenwicht.
Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon!
Bij elke bocht zwaait ’t brood weer uit, alsof het mee wil dansen, De mensen staren, wijzen, lachen — pure Franse kansen. “Pourquoi ?” roept iemand hard, maar wij rijden stoïcijns, Geen picknickmand, geen plaats meer vrij — het brood is even ons geheim.
Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon!
Misschien is het gek, misschien is het dwaas, maar zonder brood aan je ruit voelt de reis zo grauw en kaal. Dus laten we gaan, nog één station, dat stokbrood geeft de rit gewoon een eigen chanson.
Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Al die blikken op de weg, maar wij rijden door — ongegeneerd en echt. Oh, dat stokbrood in de wind, onze mascotte van karton en korst. Tot de kust en weer terug, met dat broodje fier aan onze voorruit vast.
In de hoek van onze kamer, staat het ieder jaar weer klaar
Het dorpje vol met lichtjes, zo vertrouwd en zo wonderbaar
Kleine huisjes met hun ramen, zacht verlicht in de nacht
En als ik ernaar kijk, voel ik hoe kerst weer op me wacht
Het kerstdorp in ons huis, zo vol van warmte en licht
Elk jaar groeit het verder, huisje voor huisje, gezicht na gezicht
Een traditie van liefde, van lachen en zijn
Oh, kerst in ons huis zo gezellig, zo fijn
De sneeuw van wattenvlokken, glanst in het zachte schijn
Een treintje rijdt voorbij, langs het pleintje met het kerstterrein
Kinderen wijzen, opa lacht, mama zet nog één lampje aan
Zo leeft het dorp weer op, alsof de tijd stil mocht staan
Het kerstdorp in ons huis, zo vol van warmte en licht
Elk jaar groeit het verder, huisje voor huisje, gezicht na gezicht
Een traditie van liefde, van lachen en zijn
Oh, kerst in ons huis, zo gezellig, zo fijn
En later, als de avond valt
En buiten sneeuw misschien nog daalt
Dan branden binnen al die lichtjes zacht
Een klein mirakel in de nacht
Het kerstdorp in ons huis, het straalt als nooit tevoren
Met elk nieuw huisje groeit de droom die wij behoren
Een traditie die blijft, jaar in, jaar uit
Kerst in ons hart, dat dooft nooit uit
Voorligsteun
Er staat een vent met ogen van staal
Zijn stem breekt door de zaal
Hij zegt: Luister goed, geen seconde te laat
Wie niet luistert, die gaat plat
Zweet drupt op de koude grond
Iedere stap moet op de tel en rond
Geen smoes, geen lach, geen flauwekul
Hij schreeuwt: Je houding is nul
Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan
Voorligsteun
Niemand komt hier zonder blaren vandaan.
Voorligsteun
Hij roept, en de vloer beeft mee
Voorligsteun
Tot je trilt van teen tot knie!
Hij telt — één, twee, drie, vier
Je denkt: Waarom ben ik hier?
Je armen branden, je hart slaat snel
Hij lacht: Dit is nog maar het begin, rebel
Iedere fout wordt afgestraft,
Geen genade, geen zachte kracht.
Handelingen volgen, elke keer
Of je gaat weer heen en weer!
Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan,
Voorligsteun
Niemand komt hier zonder blaren vandaan.
Voorligsteun
Hij roept, en de vloer beeft mee
Voorligsteun
Tot je trilt van teen tot knie
Ergens diep, voorbij de pijn
Wordt je hoofd ineens weer rein
In dat zweet, in die strijd
Voel je weer wat discipline leidt
Voorligsteun
Kijk ze honderd keer heen en weer gaan
Voorligsteun
Tot de laatste man nog staat te traan
Voorligsteun
Hij lacht, jij vloekt, maar gaat weer door
Voorligsteun
Tot de stilte komt na het gehoor
Piet brommer
Daar gaat Piet, vroege vogel op pad
Met z’n brommer die knort door de stad
Tas vol post, hij lacht naar iedereen
Als hij komt is het altijd een feest meteen!
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Door het dorp, steeds maar weer
Hij bekijkt de post, en dan rammelt het”kleng-klang”
De brievenbus zingt mee keer op keer
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Iedereen die kent hem wel
Hij rijdt alweer een huisje verder
Met zijn brommer-symfonie zo snel
Kinderen zwaaien, de hond blaft mee
Oma zegt”wat een fijne vent, hé!”
Altijd vrolijk, altijd op tijd
Piet Brommer brengt gezelligheid
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Door het dorp, steeds maar weer
Hij bekijkt de post, en dan rammelt het”kleng-klang”
De brievenbus zingt mee keer op keer
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Iedereen die kent hem wel
Hij rijdt alweer een huisje verder
Met zijn brommer-symfonie zo snel
Als de zon opkomt of als het regent
Piet Brommer laat zich nooit tegenhouden
Hij brengt een lach, een brief, een kaart
Met zijn brommer vol verhalen klaar!
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Door het dorp, steeds maar weer
Hij bekijkt de post, en dan rammelt het”kleng-klang”
De brievenbus zingt mee keer op keer
Piet Brommer, brom-brom-brommer
Iedereen die kent hem wel
Hij rijdt alweer een huisje verder
Met zijn brommer-symfonie zo snel!
